Chainsmoker

terug bij af

Neem mij mee naar diep in de zee, en wanneer de golven verschijnen mijn voetstappen verdwijnen.

 

Wat brengt dit veel herrineringen op. Het voelt als een leven geleden dat ik voor het laatst op een soortgelijke site mijn zoveelste 'puntje' had aangemaakt omdat hij toch niet perfect genoeg was, alsof perfectie nog onderverdeeld is in verschillende klasses. 3 jaar geleden inmiddels, misschien 4, tussendoor nog wel weer een poging gedaan, of iets soortgelijks opgezocht, maar nooit datgene gevonden wat ik wilde, waar ik naar op zoek was. Het voelt als de dag van gisteren, en ik voel me oud, maar ik wil niet ouder worden, en ik ben bang. Bang voor mezelf, bang voor het leven en bang voor de toekomst, maar ik dwaal af. Mijn vorrige 'puntje' was een van de weinige dingen die ik nooit heb opgebiecht toen mijn ouders er zo'n 6 jaar geleden voor de derde keer achterkwamen dat ik mezelf uithongerde, dat ik ziek was, of nou ja ben, anders was ik hier nu niet geweest. Ik dacht zelf oprecht dat ik genezen was, dat ik gelukkig was met wie ik ben en hoe ik eruit zag, goed ik was nog niet daar waar ik wilde zijn, en dat heb ik ook altijd tegen iedereen gezegd. Maar misschien ben ik wel zo goed in liegen geworden dat ik ook mezelf voor de gek heb gehouden dat ik beter zou zijn. Wat een grap! Ik heb zojuist de documontaire Emma wil leven gezien op npo3, en het bracht me zoveel gemixte gevoelens met zich mee, en zo veel herrineringen. Alsof ik vergeten wat dat ik die controle miste die ik had, die controle die ik nu kwijt ben over mijzelf en mijn leven. Niet dat dat de enige aanleiding is dat ik hier nu weer ben, en voorop gesteld is het er bij mij nooit zo erg aan toe geweest als bij haar. Maar ik was ziek, ik ben ziek.

 

God wat is dit moeiljk. Ik probeer mezelf te overtuigen dat ik ziek ben, want dat ben ik, en dat weet ik. Maar tegelijkertijd ook niet, want ik stel me aan, en ik ben niet zo ver heen dus het valt allemaal wel mee.

 

Hoe het ooit allemaal begon weet ik niet meer. Het zijn meerdere dingen geweest. Kort samengevat denk ik dat ik me nooit goed genoeg voelde, ik was niet mooi, ik ruimde mijn kamer nooit op, ik was geen ideale leerling op school. En toen sloop de gedachte erin dat ik mezelf beter zou voelen, en geaccepteerd zou worden en leuk gevonden zou worden als ik mooi zou zijn, als ik dun zou zijn. Ja als ik dun was, als ik kon laten zien dat ik dit kon zonder de aandacht te trekken dan zouden mensen trots op mij zijn. Dan zou ik er mogen zijn, dan was ik goed genoeg, dan was ik perfect. Dit zou iets zijn wat ik zelf in de hand zou hebben, dit zou ik even helemaal zelf gaan doen, en wat zouden ze trots op me zijn, dacht ik... In tegenstelling daarvan werd ik zelf ongelukkiger, als ik nu terug kijk naar foto's van die tijd dan denk ik bij mezelf 'wat was ik mooi, wat waren mijn benen dun, wat had ik mooie jukbeenderen en een mooie kaaklijn' maar in die tijd zelf zag ik dat niet in de spiegel, ik zag het gewoon niet. En wat is dat raar om op terug te kijken...

 

Mijn ouders zijn trots op me, nu, niet wetende dat ik me de afgelopen maanden depressief, futloos en nutteloos voel. Ik heb geen zin meer om dingen te ondernemen en ik zonder mezelf af en ik heb de mensen om wie ik geef van mezelf afgestoten, terwijl ik ze eigenlijk zo hard nodig had, heb. Ik probeer de band te herstellen, maar volgens mij is dat tevergeefs. Waarom ik me zo voel weet ik niet, nadat ik 'genezen' was van anorexia, of beter gezegd, weer was aangekomen en een gezond gewicht had kreeg ik overgewicht, ik had er zo veel moeite mee, en er is een aardig lange tijd over geen gegaan maar uiteindelijk maakte dat niet meer uit want ik voelde me echt gelukkig, ik was blij. Daarnaast ben ik eindelijk uit de kast gekomen en ik kon mezelf zijn. Dat geluk heeft niet heel lang geduurd, en achteraf zou ik willen dat ik me niet zo gevoeld had, dan was de kloof tussen intens geluk en depressieve gevoelens misschien minder groot geweest. Waardoor voel ik mij zo? En misschien nog wel een betere vraag; Hoe kan ik er voor zorgen dat ik weer gelukkig wordt?

 

Mijn naam is Megan, ik ben 19 jaar, heb een fulltime baan en... lang verhaal kort ik ben weer terug bij af.